Diagnoza funkcji sensorycznych (SI)

Badanie prawidłowości integracji odruchów wczesnodziecięcych oraz przetwarzania i odbierania bodźców poprzez zmysł wzroku, słuchu, węchu, smaku, równowagi i dotyku. W zależności od wieku dziecka oraz jego możliwości diagnoza może obejmować następujące czynności:

  • rozmowa z rodzicami lub opiekunami – omówienie przyczyn, dla których dziecko zostało zgłoszone na diagnozę, wywiad dotyczący rozwoju dziecka w obszarze ruchowym i przetwarzania zmysłowego od pierwszych dni życia,
  • ocena zachowania dziecka w gabinecie – nawiązywanie kontaktu wzrokowego i werbalnego, współpraca i wykonywanie poleceń terapeuty,
  • ocena rozwoju odruchów niemowlęcych i integracji odruchów wczesnodziecięcych,
  • badanie równowagi i umiejętności balansowania ciałem,
  • ocena płynności, sprawności i poziomu aktywności ruchowej,
  • znajomość stron (prawa-lewa), poczucie kierunku, orientacja w schemacie ciała,
  • badanie poziomu napięcia mięśniowego,
  • badanie układu ruchu w obrębie głowy, szyi, rąk, nóg, dłoni, stóp, miednicy i kręgosłupa,
  • ocena reakcji na wykonywanie zadań wysokościowych (wejście na drabinkę, schody),
  • ocena reakcji związana z zabawą na huśtawce,
  • ocena prawidłowości przetwarzania zmysłowego i reakcji na bodźce,
  • prawidłowy chód, poruszanie się po wyznaczonej linii, pokonywanie toru przeszkód, skok przez przeszkodę, rzucanie i łapanie piłki, celność, skakanie i stanie na jednej nodze, wchodzenie i schodzenie ze schodów,
  • funkcjonowanie emocjonalne.

Diagnoza SI dostosowywana jest do aktualnego poziomu rozwojowego człowieka. Jej przebieg wygląda inaczej wobec niemowląt, dzieci, młodzieży czy dorosłych.